örgütlere büyük zarar verdi. Bununla birlikte, işçi hareketi 1837 bunalımına kadar gelişmesini sürdürdü. İmalatçılar arasındaki rekabet yayıldıkça, tümüyle vasıflı işçilerden oluşan yerel örgütler kuran emekçilerin sayısı da arttı. 1837′de toplam üye sayısı 100.000′i aşan 200 yerel örgüt bulunuyordu. Daha büyük kentlerde, merkez organı işlevi görmesi amacıyla yerel ticaret birliklerinden oluşan “sendikalar” kuruluyordu. Bazı zanaatkarlar, özellikle de basımcılar ulusal birlikler oluşturuyorlardı. Ancak işverenler, üretim süresini, bazıları yarı nitelikli ya da niteliksiz işçilerce de yürütülebilecek ayrı işlemlere ayırarak geleneksel becerilere olan istemi azaltmaya başlayınca, bu başarılara karşın işçilerin konumu sarsıldı. Nitelikli işgücüne olan gereksinmenin düşük düzeyde bulunduğu fabrika sisteminin gelişmesinin bu zayıflamada payı vardı. Durumlarının kötüleştiğinin bilincine varan işçiler, 1820′lerde siyasal eylemlere yöneldiler, işçilerin attığı ilk adım bir işçi Platformu’nun kurulması oldu. Siyasa, ekonomi ve toplum yaşamı alanlarında reformlar yapılmasını öngören platform, 1840′larda işçi hareketine özgün niteliğini kazandırdı.

Diğer Sayfalar: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28

. You can leave a response, or trackback from your site.

Sağlık Ana Sayfa